Adrien, ondernemer in China: “Telkens als ik 15 dagen naar Europa terugkeer, raak ik somber – mijn vrienden praten nog over wat ze 20 jaar geleden al bespraken”
Het is een bekend verhaal, maar zelden helemaal binnendringend: terugkeren naar huis na lange tijd in het buitenland en dan geconfronteerd worden met onverwachte culturele schokken. Voor Adrián Díaz, een succesvolle Spaanse ondernemer die een groot deel van zijn leven in China doorbracht, is terugkomen in Europa een reis vol emoties, frustraties en ontdekkingen.
Nieuw leven in China
Adrián Díaz heeft meer dan 50 jaar ervaring, en zijn tijd in China was niet alleen werk. Hij vond daar een nieuwe levensstijl en veel energie. Het snelle tempo van besluitvorming en de alomtegenwoordige digitalisatie maakten het dagelijks leven makkelijker. Betalingen doe je met één beweging op je smartphone, transport en medische formaliteiten worden in enkele uren geregeld, en restaurants blijven tot laat open voor een drukbevolkte stad. Azië gaf hem een gevoel van beweging en vooruitgang dat hij nergens anders zo had meegemaakt.
Het trage leven in Europa
Terug in zijn geboorteland Spanje botst hij op een wereld die flink verschilt van de energie in China. Europa komt op hem over als traag en verstikt door bureaucratie. Dat zie je terug in de zware administratie en een mentaliteit die, volgens hem, “gericht is op gisteren in plaats van morgen”. Adrián omschrijft zijn emotie als “verveling, frustratie en melancholische helderheid, maar zonder haat”, en geeft aan dat zijn liefde voor het land de teleurstelling over het Europese leven niet weet weg te nemen.
Verschillen in economie en markt
De economische verschillen tussen China en Europa springen in het oog. China heeft misschien een onzekere vastgoedmarkt, maar het land behoudt een economische groei van 4 tot 5% per jaar. Dat geeft een gevoel van voortdurende beweging en kansen. Spanje daarentegen kampt met een langdurige vastgoedcrisis die al ongeveer 20 jaar duurt, waardoor jeugdige generaties moeite hebben met het vinden van woonruimte. Voor Adrián maakt dat terugkeren extra scherp. Hoewel ongeregistreerd werk (“zwartwerk“) in China door sommige autoriteiten wordt gedoogd, zorgt de groeiende economie voor een gevoel van continuïteit en potentie.
De cultuurschok bij terugkomst
De schok na terugkeer naar Spanje is groter dan die bij zijn vertrek naar China. De gesprekken die hij hoort in Spaanse cafés zijn volgens hem dezelfde klaagzangen van twintig jaar geleden: een samenleving die te voorzichtig is en terughoudend naar de toekomst kijkt. Daardoor voelt Adrián zich “niet meer zichzelf herkennen” in zijn eigen land.
Een duidelijk contrast
Adrián Díaz vat het samen: “Ik hou het niet twee weken vol zonder weer te willen vertrekken.” Voor hem benadrukt het verschil tussen China en Europa telkens waarom hij steeds weer terugvliegt naar China. Hij zegt dat “het leven daar harder lijkt te kloppen,” en de ervaring in Azië heeft zijn verwachtingen van wat mogelijk is blijvend veranderd.
De confrontatie met een cultuur die stilstaat terwijl de rest van de wereld versnelt zet tot nadenken. Welke veranderingen zouden nodig zijn om de traagheid en de institutionele inertie van Europa aan te pakken? Adrián’s ervaring nodigt uit om na te denken, zowel persoonlijk als maatschappelijk, over hoe vooruitgang en ambitie nieuwe energie kunnen brengen in oude structuren.